Fußballspiel - grupa kibiców na balkonie :)

Nadszedł 27. czerwca. Po kliku pierwszych zwycięstwach niemieckiej drużyny, kibice z całych Niemiec oczekiwali kolejnych sukcesów. Nie ukrywajmy – ja też. Koleżanki zaprosiły mnie tego dnia na oglądanie meczu na słonecznym balkonie. W torebkę wzięłam żelki i suszone morele i pod fontanną w Clara-Zetkin-Park spotkałam się z moim kumpelkami z karate – Catherine i Pauline. Pierwsza – szalenie sympatyczna, lubiąca sport, pracująca w gazecie „Deutsch Perfekt” dla obcokrajowców uczących się języka niemieckiego, studentka, pisząca w tym roku magisterkę. Druga – zwariowana okularnica, zawsze pomocna i uśmiechnięta.

Rowerami zajechałyśmy pod wysoki budynek w nieznanej mi dotąd części Leipzig. WG fajne, dwupoziomowe, koedukacyjne. Przywitałam kulawym niemieckim nieznanych mi Niemców w kuchni.

- Chodź, Olga, balkon jest na górze – zabrała mnie na górę Pauline.

Zaraz miał zacząć się mecz.

Telewizor dziewczyny ustawiły na stole, na balkonie! Bardzo oryginalne. Jednak świecące słońce uniemożliwiało nam oglądanie i Cathie przyniosła ciemny parasol, którym odsłoniła odbiornik. Dziewczyńska kreatywność!

- Lepiej?

Siedliśmy na podłodze – na kocach, poduszkach, matach. Przychodzili nowi ludzie, aż zaczęło kończyć mi się miejsce w pamięci na zapamiętywanie nowych imion… Wcinaliśmy żelki, piliśmy wodę, piszczeliśmy.

- Jeeeest! Pierwszy goooool! – darliśmy się w niebogłosy, gdy Niemcy przeforsowali angielską obronę – Do boju, chłopaki!

Zaciskaliśmy szczęki i pięści. Dawać! Gola!

Żałowaliśmy, gdy zaprzepaścili szansę, cieszyliśmy się, gdy szło im dobrze.

- Jeszcze jeden! – śpiewaliśmy po niemiecku – Aaaaaa! Znów gooool!

Gra budziła wiele emocji.

WYGRALI !!!

Kibicowaliśmy go końca. Wyszłam zadowolona, po wygranej Niemiec! Rowerem jechałam przez miasto, wiatr rozwiewał mi włosy. Wszystkie samochody w mieście trąbiły, flagi wywiewały z okien aut, ludzie pozdrawiali się, cieszyli, krzyczeli. Machali mi, ja im, oni sobie, potem innym. Wszędzie czarno-czerwono-żółte barwy, woń zwycięstwa, radość i klaksowny. Pełne knajpy na ulicy Karl-Liebknecht, w  restauracyjno-pubowej dzielnicy Leipzig. Entuzjazm, korki, machanie flagami, palące słońce, wymalowane twarze.

Z Cathie :D

Stanęłam pomiędzy przecznicami. Oparłam głowę na kierownicy, wsłuchałam się w pęd chwil, które cieszyły mieszkańców miasta… I ja kiedyś grałam w nogę! To było w liceum. Pamiętam, jak wraz z kumpelą Sylwią, dziś szczęśliwą mężatką, molestowałyśmy naszego wuefistę (pana Grzegorza), byśmy mogły zagrać w gałę! Kochałyśmy kopać się po kostkach, ta gra nie była pokazowa. To nic – liczyła się przyjemność. Drybilng, zwód, goool! Od dziecka, gdy wszystkie koleżanki wyprowadziły się z piastowskiego podwórka, grywałam codziennie w nogę z kolegami. Wtedy schłopczałam, piłka była mi siostrą.

Nasza klasowa licealna drużyna najczęściej przegrywała w rozgrywkach, ale dla nas liczył się nie wynik, tylko flow. Kinga  zawsze celnie podawała, Ryba też starała się, jak mogła.

Przeżyłam raz niewyrażoną radość z prezentu, jaki sama sobie zrobiłam! Jak małolata spełniająca beztrosko kapryśną zachciankę, kupiłam sobie… korki. Do dziś w nich gram z Tatą na działce. Do tego ochraniacze i mistrzowskie getry. Czy Wy wiecie, ile radości i satysfakcji dają footbolowe buty? Mama też się cieszy, że spulchniam szpikulcami działkową ziemię. Z jednej z pierwszych lekcji WF-u, na której wykorzystałam moje „siedmiomilowe buty”, wracałam w nich do domu. Bo chciałam zaszpanować… Ludzie w pociągu patrzyli na mnie dziwnie, faceci jednoznacznie. Nigdy nie byłam normalna. Podaj mi tę piłkę!

I były też wiersze dla Luisa Figo… No, to proszę, tak dla ubawu!

„Boski”

(01.07.2004)

Od kiedy tańczył na boisku

nogami

potrafiły wszystko;

Od kiedy zwodził

biegł

wyprzedzał

Giętki jak nić Ariadny

mocny jak średniowieczny pancerz

Kryzys… lecz on zaradny!

Już krokiem przebił

wiatru posuw

do przodu gnał majestatycznie

nie wydobywając zmęczenia głosu

Piastował piłkę – dziecko swoje

jak ojciec nie wypuści z ramion

Talarska na działce w czasie treningu ;) To były czasy :P

a gdy był blisko – to podboje

tej murawy, porośniętej trawą

I z siły całej, nieodkrytej

Jednym ruchem piłkarskiego buta

Dośrodkowanie… !

A za chwilę

Harfa bramki golem przekłuta

I choć Niemcy mistrzostwa przegrali, atmosfera tych paru tygodni w Leipzig była niepowtarzalna. Na zajęciach szeptaliśmy sobie wyniki meczów, gdy odbywały się w czasie naszych zajęć. Spotykaliśmy się w pubach, malowaliśmy farbami, uczyliśmy na pamięć składu drużyny.

Dobra, idę po korki i na podwórko! Młodziaki jeszcze grają, dołączę.