Das Leben in Leipzig

Stolica Berlin (cz. II)

2011-08-17T12:50:00.001+02:00

Zresztą, tu niedaleko Bernauer Straße, swoje przemówienie wygłaszał Kennedy. Mur wtedy już stał, obywatele niemieccy cierpieli, rozdzieleni rodzinami. Do dziś wśród Niemców przewija się anegdotka o wypowiedzianych wtedy przez prezydenta USA słowach:

- Ich bin ein Berliner!

Co niektórzy żartobliwie tłumaczą:

- Jestem pączkiem!

Choć Kennedy chciał wyrazić solidarność z narodem niemieckim, w germańskim języku „Berliner” to nie tylko „berlińczyk”, ale także „pączek”, dlatego dziś historyjka ta nabiera znaczenia żartobliwego. Pączki też są trochę typisch deutsch, choć… czy dorównują polskiemu Panu Blikle? Kwestia gustu ;)

Marzena, Rafał i Olga spojrzeli na ulicę, wzdłuż której ciągnął się Mur Berliński. Na początku znajdują się metalowe konstrukcje, pręty, na których osadzone były betonowe bloki. Szli, wyobrażając sobie, jak tragiczne musiało być to uczucie, mieć tuż za murem rodzinę, przyjaciółkę, ukochanego i… nie móc podać im ręki, dotknąć. Móc tylko pomachać.

Olga czytała niegdyś „Słoneczną aleję” Thomasa Brussinga, na podstawie której nakręcono też film. To pełna nostalgii i humoru opowieść o dojrzewaniu grupy przyjaciół, którzy mieszkają tuż przy murze dzielącym Berlin. Powieść pokazuje, że nad codziennością trudnego życia w NRD także czasem świeciło słońce, możliwy był humor i dystans do rzeczywistości. Mimo wszystko – bolesna groteska. Książka godna polecenia.

Po przejściu kilku tuzinów kroków, metalowe pręty zmieniły się w jedyny tak długi, oryginalnie zachowany kawałek muru miasta. Szare płyty, strefa obserwacji, wieża wartownicza, tzw. pas śmierci. Ciekawe, jak dziś ci ludzie, tutaj mieszkający, czują się wyglądając przez okno na kawałek bolesnej historii? 1961.

Przyjaciele obeszli miejsce pamięci ofiar muru, obejrzeli odstawione na bok betonowe kawałki Berliner Mauer, odetchnęli chwilą.

Późnym popołudniem, w zbliżającym się ku horyzontowi słońcu, znaleźli się przy Bramie Brandenburskiej.

- Mam pomysł na pocztówkę! – krzyknęła Olga, wyjmując z plecaka kartkę.

Napisała na niej czarnymi, drukowanymi literami „Liebe Grüße”. Marzena starannie poprawiła literki, by było je widać na fotografii.

- Rafał, rób zdjęcie!

Dwie uśmiechnięte, dziewczęce twarze wystawiły się do obiektywu.

Ostatni dzień wzbudzał w nich markotność, polubili Berlin. Choć wciąż zadziwiał – więcej tu imigrantów niż rodzimych Berlińczyków, trudno było połapać się w mapie U-Bahnu z S-Bahnem, sklepikarze zwodzili turystów sprzedając niby resztki muru jako pamiątki, a w okna biur poselskich Bundestagu można było zapukać z ulicy i przyglądać się negocjacjom lub (nie)pracującym posłom.

Choć ostatni dzień ubogi był w czas, a pociąg do Warszawy odjeżdżał po 14.00, Rafał z Marzeną uparli się na wczesny obiad w rybnej, popularnej w Niemczech (i nie tylko) restauracji Nordsee. Norweskie przysmaki można było tu zjeść w każdej formie – łosoś, panga, pstrąg w panierce, saute, grillowany, sos, cytryna, warzywa, pięć rodzajów dodatków. Magia podniebienia. Wobec tego po 11.00 usiedli przy talerzach, napawając się widokiem wieży telewizyjnej.

- Marzena, ale dziś jest fajnie, nie trzeba dawać napiwków! – śmiała się do koleżanki Olga.

Raz w restauracji, gdzie jedli obiad, Marzena obdarzyła rozbawionego kelnera 20 Centami napiwku, skrupulatnie przeliczając potem pieniądze przy Oldze. Potem było śmiechu po pachy, ach, my Polacy, jakże jesteśmy oszczędni :D

Marzena wcale nie obrażała się za beztroskie żarty tłumacząc, że gdy jest w knajpie, zawsze kto inny płaci. Ha, światowa kobieta, pewnie jest wszędzie zapraszana przez przystojnych, majętnych facetów!

Ale wtedy Marzena powiedziała też coś znaczącego, ponieważ Olga zwróciła uwagę, że kumpela uważnie się rozgląda.

- Wiesz, dziś wyjeżdżamy, staram się zapamiętać te chwile, napawać się ostatni raz. Chcę złapać każdy szczegół, mieć potem co wspominać.

Miała niesamowitą, banalną rację.

W pociągowym przedziale siedzieli oni troje i reszta. Największe zainteresowanie trójki zwrócili dwaj, raczej młodzi, przepełnieni pasją mężczyźni. Ich długie, pełne wybitnej treści piłkarskie rozmowy, koszulka jednego z nich oraz chmielowy eter przedziału sprawiały, że wszystkim udzielała się ta kibicowska atmosfera. Najlepiej zilustrować to zdjęciem, bez zbędnych słów.

Hauptstadt Berlin (cz. I).

2011-08-14T15:38:00.000+02:00

Na peronie dogonił Olgę Rafał, kolega z podstawówki, wieki się nie widzieli. W trzeciej klasie byli nawet małżeństwem, strasznie go wtedy skrzyczała za nazbyt tandetny pierścionek z żółtym oczkiem z automatu. Tak, kobiety od najmłodszych lat są wymagające. Teraz w podmiejskiej SKM-ce gadali o życiu.

- Olga, wykorzystałbym chętnie twoją znajomość języka niemieckiego. Co byś powiedziała na wyskoczenie na parę dni do Berlina?

-Hm… Czemu nie. Rozmawiałyśmy z koleżanką nad jakimś niemieckim miastem, jak się obronimy. Bo ona także pisze licencjat i magisterkę razem. Jak zasłużymy, to się odezwę.

Pociąg Berlin-Warszawa-Express mknął przez pola, łąki, Poznań i Rzepin, Frankfurt nad Odrą, by potem osiągnąć Berlin.

- Ojczyzna! – krzyknęła Olga w duszy i ucieszyła się na dworcu Berlin Hauptbahnhof. Za nią z pociągu z walizką wyszedł Rafał, pomagając Marzenie nieść torbę. No, pięć dni na stolicę Niemiec – czas start.

Przestronny pokój z piętrowym łóżkiem w hostelu w dzielnicy Schönberg miał tylko jeden minus. Ostatnie piętro i niezliczoną ilość schodów.

- Śpię na górze, mogę?! – krzyknęła Olga jak mała dziewczynka.

Zostawili bagaże i poszli w miasto.

- Patrzcie, Reichstag! – wysiedli na jednym z przystanków autobusu M85., podekscytowani jazdą na górze niczym w Londynie – Rafał, wyciągaj aparat!

Na dachu budynku powiewała niemiecka flaga, na fasadzie widniał napis: ludowi niemieckiemu. Piękna kopuła parlamentu zaopatrzona w taras widokowy zrobiła na nich wszystkich wrażenie.

- O, tabliczka z metrem! – rzekła Olga, widząc wejście w podziemia. – Mogę zabrać? Powieszę na ścianie w domu! – podekscytowała się.

Rafał cyknął zdjęcie.

- Ty to nie możesz mieć normalnych zdjęć, prawda? – skomentowała przyjaźnie Marzena.

Dotarli pod niewiarygodną Bramę Brandenburską.

- Wiecie z czym mi się ona kojarzy? Z dziennikarzem TVP, Marcinem Antosiewiczem, korespondentem w Berlinie. Ostatnio stał oblany słońcem pod bramą, opowiadając o niezliczonych plażowych barach nad Szprewą w tym mieście. Różowa koszula, zakasane rękawy, pełny luz!

- Ach, kojarzę – szepnęła Marzena.

Odwiedzili Humboldta, znaleźli się pod Katedrą Berlińską.

-Wow… Jaka wielka. Taka brudna – szepnął Rafał.

- Podobna do tej w Dreźnie, tamta jest jednak odnowiona i oczyszczona, z jasnego kamienia… Ale chyba jeszcze większa – dodała Olga.

Po pierwszej nocy na piętrowym łóżku, które przypomniało jej pobyt w Hamburgu (wtedy też spała na górze, było widać przepiękny port hanzeatycki) po obfitym hostelowym śniadaniu wyruszyli w miasto. Dziewczyny wtedy jeszcze nie przypuszczały, że Rafał to taki piechur i że… nigdy nie bolą go nogi. Respekt! Przystankiem pierwszym był Pomnik Ofiar Holocaustu, czyli masa betonowych bloczków wyższych i niższych, będących upamiętnieniem żydowskich ofiar. Kontrowersyjne jest, że po nich biegają i skaczą dzieciaki, siadają turyści i zatrzymują się z grupami przewodnicy. Podobno samo powstanie pomnika poprzedzone było niemałymi wątpliwościami…

Jednym z ciekawszych przystanków było DDR-Museum, czyli muzeum NRD. To tutaj Marzena siadła za kierownicą trabanta, Rafał założył hełm niemiecki, a Olga rozłożyła się na więziennej pryczy.

- Olga, patrz jaki pokój z NRD! – śmiał się Rafał. – Niemcy przychodzą tu, oglądają to pomieszczenie z czasów socjalistycznych i uważają to za zabytek i przeżytek, a u nas jeszcze wiele mieszkań tak wygląda – skomentował, gdy usiedli z Olgą na wyleniałej kanapie, a ona podniosła staromodny telefon do ucha, w którym leciał głos jakiegoś Hansa.

- Zrobić państwu razem zdjęcie? – zapytała po niemiecku jakaś miła pani.

- A, tak, poprosimy.

Pstryk!

Po muzeum pobiegli pod wieżę telewizyjną (Fernsehturm), w końcu to niedaleko. Kolejka wiła się przed wejściem, ale stali wytrwale. Kupili bilety, mieli jakieś 1,5 godziny czasu, bo tyle trzeba było czekać na swoją kolej. Mieli dostać dokładną godzinę wejścia SMS-em.

- Idziemy coś zjeść? – rzucił ktoś z trójki.

- Pewnie!

Minęła trochę czasu, zanim znaleźli knajpkę. Pizzeria Romantica niedaleko galerii Kaufhof wydawała się odpowiednia. Wybrali coś z karty, a chwilę po złożeniu zamówienia… przyszedł SMS, że wejście za 30 minut!

- O, kurka! I jak my teraz zdążymy? – martwiła się Marzena.

- Damy rady, umiem szybko jeść – odparł Rafał.

Przyszły ich dania, bezczelnie od razu poprosili rachunek.

Niam, gryz, dziam dziam, muszą iść. Szybko! Dojadając ostatni kęs, dosuwali krzesło. Rodzina z boku spoglądała się, jakby wybiegali bez zapłacenia rachunku, pochłonąwszy wszystko. Biedne dzieci z Polski ;) Biegli przez ulicę, raz dwa i byli pod wieżą. Udało się! Za chwilę widna sunęła do góry.

- O, wow… Ale widok! – zaparło im dech w piersiach.

Tu Szprewa, tam Brama, tu Kolumna Zwycięstwa.

- Patrzcie na trawnik! – wskazała Olga, pokazując na wycięte kosiarką w wielkim połciu trawy serce. – Niesamowite!

Na dole odetchnęli.

- Jej, trochę wysoka ta wieża… Coś tam buczy, harczy, trochę tak niespokojnie… - szepnął Rafał.

- To mam za to propozycję! Chodźmy na stateczek, przepłyniemy się! – krzyknęła radośnie marzenia. Pozostałej dwójce udzielił się jej entuzjazm i wylądowali za chwilkę na statku, na Szprewie.

- Ja wam nie mówiłem, ale mam chorobę morską… - szepnął Rafał.

- Co?!

- Ale tu chyba nie będzie bardzo bujać, to tylko miejska rzeka…

Ruszyli. Przewodnik w dwóch językach – niemieckim (dla Olgi) i angielskim (dla Marzeny i Rafała) opowiadała o mijanych zabytkach i ciekawostkach. Tu Domu Kultur Świata, tam widać dworzec, tu Wyspa Muzeów, a tam… pływająca po rzece reklama kasyna! Dziewczyny przyglądały się dwóm przystojniakom w eleganckich ubiorach za ruletką na małej barce. To jest dobry marketing!

Rafał lekko zielony, czasem fioletowawy, pod koniec zamglony, przetrwał dzielnie i porobił sporo zdjęć. Dzielny chłopak!

Po długich bojach z orientacją w liniach metra (ach, to Stadtoreintierung!) znaleźli połączenie do Eisenacher Straße. Przybili do hostelu, zmęczeni, zadwoleni, za chwilę wtuleni w poduszki. Ktoś chrapał?

Kolejny dzień zaczęli od wcielenia się w dzieci z Dworca ZOO. To miejsce, gdzie toczy się akcja powieści o Christiane Verze Felscherinow , byłej narkomance z Berlina Zachodniego, „My, dzieci z Dworca Zoo”. Wydarzenia miały miejsce w latach 1975-1977, podczas narastającej fali narkomanii wśród młodzieży w wieku ok. 13 lat w Berlinie Zachodnim, natomiast odwiedzony Dworzec Zoo to miejsce gdzie Christiane i wiele osób z jej otoczenia oczekiwało na "klientów". Prostytucja była dla tych młodych ludzi podstawowym sposobem zdobywania środków na codzienną dawkę narkotyku. Dworzec stanowił też miejsce spotkań i wymiany działek heroiny.

Zaraz przy dworcu znaleźli miejsce do innego Zoo – ogrodu zoologicznego.

- Idziemy! – kupili bilety i weszli do środka. Piękne berlińskie zoo zachwyciło każdego z trójki. Marzena podekscytowana małpkami, obserwowała biegające gibony, Rafał i Olga udali się do drapieżników. Zafascynowała ich też prezentująca się niczym na wybiegu panda.

Spacerem ruszyliśmy pod Siegessäule – Kolumnę Zwycięstwa w parku Tierpark. Złoty posąg połyskiwał już z daleka. Podziemnym przejściem przeszliśmy do znajdującego się na środku skrzyżowania monumentu, a po wąskich, krętych schodach wdrapaliśmy się na szczyt. Zadyszka i… jaki widok! Z jednej strony Brama Brandenburska, wieża telewizyjna, rzeka i dworzec główny… Ach. Gdy twardo stanęliśmy na parterze, Marzenie przypomniało się, że w pobliżu jest pałac belwederski, gdzie czasami urzęduje niemiecki prezydent, Christian Wulff. Reprezentacyjny budynek z białego kamienia połyskiwał w słońcu.

Po obiedzie trafiliśmy do salonu mercedesa, zupełnie przypadkiem – idąc za tłumem przechodniów na Unter den Linden. Czerwone cacko cieszyło nasz oczy. Skręciliśmy we Friedrichstraβe, jedną z najbardziej reprezentatywnych ulic miasta. Sklepy, restauracje, kawiarnie, siedziby firm. Zanim doszliśmy do słynnego Checkpoint Charlie, gdzie znajdowała się granica stref radzieckiej i amerykańskiej dawnego, zimnowojennego Berlina, przechodząc obok płotu, skręciliśmy w jego wejście, długo się nie wahając, środku wielkiego, głośnego miasta, znaleźliśmy się nagle na plaży pełnej leżaków, miękkiego i jasnego piasku, prowizorycznych pomostów i pełnego orzeźwiających napojów baru.

- Zajmujemy leżaki! – krzyknęła Olga, a Marzena wypatrzyła wolny stolik.

Trzymając w ręku zroszone butelki picia, delektowaliśmy się hawajską chwilą. Marzena przymknęła oko…

Checkpoint Charlie to przez lata trzeci, główny punkt kontrolny aliantów z lat 1961-1990. Przejście to oddzielało Kreuzberg (zachodnią część muru) od Mitte (wschodniej części muru). Teraz znajduje się tu muzeum, tzw. Haus am Checkpointcharlie, dokumentujące historię punktu kontrolnego, próby ucieczki i czas zimnej wojny. Na zewnątrz znajduje się replika strażnicy amerykańskiej (pani z flagą słono liczy sobie za zdjęcie!) oraz kopia tablicy, niegdyś tu stojącej, a obwieszczającej opuszczenie sektora USA. Olga i Marzena weszły do muzeum, gdzie przestudiowały historię ucieczek ze Wschodu. Czego ludzie nie wymyślali! Od przefrunięć na robionych samodzielnie maszynach, przez podróż w kajaku, nurkowanie, a nawet jeden mężczyzna przebudował tak samochód, że jego żona służyła za… przednio fotel w aucie. Były tam resztki asfaltu z namalowaną linią graniczną i prawdziwa tablica.

Wieczorem Olga zaproponowała otwarcie niesamowitego, konsereskiego wina Le Filou. Ten francuski przysmak odkryła jeszcze w Leipzig, nigdy potem nie znalazła w Polsce, pomimo pilnych poszukiwań. W ten wieczór śmieli się, oglądali już zrobione zdjęcia, przez okno wpadał zapach współczesnego Berlina.

Następnym porankiem udali się prosto do Gemäldegalerie, gdzie chcieli znaleźć Botticellego, Bruegla, Rembrandta i Rubensa, trochę niderlandzkiego malarstwa, a nawet Caravaggia i Rembrandta. Trasa zwiedzania, dwukilometrowa z 72-ma korytarzami i salami byłą dla całej trójki niezłym wyzwaniem. Olgę zafascynował obraz Bruegla pt. Niderlandzkie przysłowia, na którym w postaci scenek malarz zmieścił ponad 100 holenderskich powiedzeń. Wszystkie z nich wyjaśnione były na planszy obok. Rafał, zafascynowany Wenus Botticellego, wyszedł z galerii ostatni.

- To co, jedziemy do muru? Wypadałoby! – rzuciła Olga, bo resztki prawdziwego muru berlińskiego bardzo ją pociągały.

Fußballspiel - grupa kibiców na balkonie :)

2010-11-05T22:45:00.000+01:00

Nadszedł 27. czerwca. Po kliku pierwszych zwycięstwach niemieckiej drużyny, kibice z całych Niemiec oczekiwali kolejnych sukcesów. Nie ukrywajmy – ja też. Koleżanki zaprosiły mnie tego dnia na oglądanie meczu na słonecznym balkonie. W torebkę wzięłam żelki i suszone morele i pod fontanną w Clara-Zetkin-Park spotkałam się z moim kumpelkami z karate – Catherine i Pauline. Pierwsza – szalenie sympatyczna, lubiąca sport, pracująca w gazecie „Deutsch Perfekt” dla obcokrajowców uczących się języka niemieckiego, studentka, pisząca w tym roku magisterkę. Druga – zwariowana okularnica, zawsze pomocna i uśmiechnięta.

Rowerami zajechałyśmy pod wysoki budynek w nieznanej mi dotąd części Leipzig. WG fajne, dwupoziomowe, koedukacyjne. Przywitałam kulawym niemieckim nieznanych mi Niemców w kuchni.

- Chodź, Olga, balkon jest na górze – zabrała mnie na górę Pauline.

Zaraz miał zacząć się mecz.

Telewizor dziewczyny ustawiły na stole, na balkonie! Bardzo oryginalne. Jednak świecące słońce uniemożliwiało nam oglądanie i Cathie przyniosła ciemny parasol, którym odsłoniła odbiornik. Dziewczyńska kreatywność!

- Lepiej?

Siedliśmy na podłodze – na kocach, poduszkach, matach. Przychodzili nowi ludzie, aż zaczęło kończyć mi się miejsce w pamięci na zapamiętywanie nowych imion… Wcinaliśmy żelki, piliśmy wodę, piszczeliśmy.

- Jeeeest! Pierwszy goooool! – darliśmy się w niebogłosy, gdy Niemcy przeforsowali angielską obronę – Do boju, chłopaki!

Zaciskaliśmy szczęki i pięści. Dawać! Gola!

Żałowaliśmy, gdy zaprzepaścili szansę, cieszyliśmy się, gdy szło im dobrze.

- Jeszcze jeden! – śpiewaliśmy po niemiecku – Aaaaaa! Znów gooool!

Gra budziła wiele emocji.

WYGRALI !!!

Kibicowaliśmy go końca. Wyszłam zadowolona, po wygranej Niemiec! Rowerem jechałam przez miasto, wiatr rozwiewał mi włosy. Wszystkie samochody w mieście trąbiły, flagi wywiewały z okien aut, ludzie pozdrawiali się, cieszyli, krzyczeli. Machali mi, ja im, oni sobie, potem innym. Wszędzie czarno-czerwono-żółte barwy, woń zwycięstwa, radość i klaksowny. Pełne knajpy na ulicy Karl-Liebknecht, w restauracyjno-pubowej dzielnicy Leipzig. Entuzjazm, korki, machanie flagami, palące słońce, wymalowane twarze.

Z Cathie :D

Stanęłam pomiędzy przecznicami. Oparłam głowę na kierownicy, wsłuchałam się w pęd chwil, które cieszyły mieszkańców miasta… I ja kiedyś grałam w nogę! To było w liceum. Pamiętam, jak wraz z kumpelą Sylwią, dziś szczęśliwą mężatką, molestowałyśmy naszego wuefistę (pana Grzegorza), byśmy mogły zagrać w gałę! Kochałyśmy kopać się po kostkach, ta gra nie była pokazowa. To nic – liczyła się przyjemność. Drybilng, zwód, goool! Od dziecka, gdy wszystkie koleżanki wyprowadziły się z piastowskiego podwórka, grywałam codziennie w nogę z kolegami. Wtedy schłopczałam, piłka była mi siostrą.

Nasza klasowa licealna drużyna najczęściej przegrywała w rozgrywkach, ale dla nas liczył się nie wynik, tylko flow. Kinga zawsze celnie podawała, Ryba też starała się, jak mogła.

Przeżyłam raz niewyrażoną radość z prezentu, jaki sama sobie zrobiłam! Jak małolata spełniająca beztrosko kapryśną zachciankę, kupiłam sobie… korki. Do dziś w nich gram z Tatą na działce. Do tego ochraniacze i mistrzowskie getry. Czy Wy wiecie, ile radości i satysfakcji dają footbolowe buty? Mama też się cieszy, że spulchniam szpikulcami działkową ziemię. Z jednej z pierwszych lekcji WF-u, na której wykorzystałam moje „siedmiomilowe buty”, wracałam w nich do domu. Bo chciałam zaszpanować… Ludzie w pociągu patrzyli na mnie dziwnie, faceci jednoznacznie. Nigdy nie byłam normalna. Podaj mi tę piłkę!

I były też wiersze dla Luisa Figo… No, to proszę, tak dla ubawu!

„Boski”

(01.07.2004)

Od kiedy tańczył na boisku

nogami

potrafiły wszystko;

Od kiedy zwodził

biegł

wyprzedzał

Giętki jak nić Ariadny

mocny jak średniowieczny pancerz

Kryzys… lecz on zaradny!

Już krokiem przebił

wiatru posuw

do przodu gnał majestatycznie

nie wydobywając zmęczenia głosu

Piastował piłkę – dziecko swoje

jak ojciec nie wypuści z ramion

Talarska na działce w czasie treningu ;) To były czasy :P

a gdy był blisko – to podboje

tej murawy, porośniętej trawą

I z siły całej, nieodkrytej

Jednym ruchem piłkarskiego buta

Dośrodkowanie… !

A za chwilę

Harfa bramki golem przekłuta

I choć Niemcy mistrzostwa przegrali, atmosfera tych paru tygodni w Leipzig była niepowtarzalna. Na zajęciach szeptaliśmy sobie wyniki meczów, gdy odbywały się w czasie naszych zajęć. Spotykaliśmy się w pubach, malowaliśmy farbami, uczyliśmy na pamięć składu drużyny.

Dobra, idę po korki i na podwórko! Młodziaki jeszcze grają, dołączę.

Jeszcze niedawno u Kaia na balkonie...

2010-11-04T21:13:00.000+01:00

Było sobie czerwcowe przedpołudnie, pamiętam. Kai już dawno zwabił mnie propozycją wspólnego śniadania na jego balkonie. Mieszkał wtedy w Leipzig Schleußig, dawnej industrialnej części miasta, gdzie pięknie odrestaurowano stare fabryki. Miał balkon na ostatnim piętrze leciwego budynku. Dziś odbywa staż w Brukseli, ach – zuch chłopak, tęga głowa!

Holenderkę postawiłam pod przydrożnym szyldem, w plecaku miałam ciastka i truskawki. I polską czekoladę dla Kaia! Słońce grzało jak szalone. Zadzwoniłam domofonem.

- Olga! – usłyszałam nagle z góry.

Podniosłam oczy, zobaczyłam kolegę wyglądającego z okna.

- Domofon nie działa! Rzucę Ci klucz do drzwi, dobrze? Puszczę go w skarpetce, żeby nic się nie stało. Ale nie martw się, jest świeżo uprana! – rozbawił mnie.

- Dawaj! – krzyknęłam i zaraz męska skarpetka znalazła się w moich rękach.

Otworzył mi drzwi. Mieszkanie – niemieckie WG (wspólnota mieszkaniowa, parę studentów wynajmuje razem lokum, każdy ma jeden pokój, dzielą kuchnię i łazienkę), tu i tam naukowy bałagan, tu i tam zapach nowego pomieszczenia. Uwielbiam być w gościach!

- Cześć – otulił mnie ramieniem, jak to się czyni niemieckim zwyczajem.

- Cześć! Co słychać? Tyle się nie widzieliśmy, ale się cieszę, że Cię widzę! – rzekłam.

- Dzięki, u mnie dobrze. Tak, kupa czasu minęła! Wiesz, piszę tę moją magisterkę, cięto bardzo pracochłonne. Świetnie, że udało nam się zgrać. Myślałem, że wyjedziesz do Polski i nie spotkamy się już w Leipzig. Że dopiero kiedyś w Warszawie – zaśmiał się – Wchodź.

Pokazał mi pokoje współlokatorek, a potem w kuchni przygotowaliśmy nasz brunch. Owoce, ciastka, bułki, sok, drobnostki – idziemy na balkon… Ach!

Maleńki tarasik bardzo mnie urzekł. Wychodził na jedną z fabryk, z jasnej cegły, odnowioną i imponującą z perspektywy piętra. Obstawiony był roślinkami w doniczkach, wystawiony prosto na igraszki palącego słońca.

- Uwielbiam tu siedzieć – rzekł Kai – Malowniczo, prawda?

- Ależ tu wspaniale!

- Siadaj, zabieramy się do jedzenia! Jeszcze nie jadłem śniadania!

Kaia znam z jednego z seminariów, chodziliśmy na zajęcia do Prof. Steinmetza na temat nowych mediów. Pierwszego dnia wpadł mi w oko, zwyczajnie mi się spodobał. Z oczu i twarzy - i może dlatego nigdy nie odważyłam się do niego odezwać. Przez cały semestr dochodziłam, jak chłopak może mieć na imię. Lustrowałam seminaryjną listę obecności. Gdzie on się podpisuje? Pod którym nazwiskiem? Niestety, nie doszłam.

Dopiero po zakończeniu cyklu ćwiczeń, ostatniego dnia zajęć, gdy siedziałam na korytarzu, czekając na jakieś inne seminarium, nasze spojrzenia się spotkały. No i nie odwróciłam wzroku, a on się uśmiechnął i usiadł koło mnie.

- Cześć. Chodzimy razem na seminarium do Steinmetza, prawda?

I tak zaczęła się rozmowa. Zainteresował się, skąd pochodzę, jak mi tu mija czas, co studiuję, co mnie interesuje. Pytał jak inni wykładowcy i opowiadał o swoich przygodach. Dodał, że zauważył mnie już na początku, jak pilnie przeglądałam słownik polsko-niemiecki (bo bezczelnie siedziałam z nim na zajęciach – lepiej, kurczę, coś rozumieć, niż udawać, że się wie o co chodzi!). Tak się zgadaliśmy i potem znalazłam jego adres mailowy w uniwersyteckiej sieci. Napisałam maila i spotkaliśmy się na neutralnym gruncie, w kawiarni. Byłam zaskoczona, że potrafiłam przez półtorej godziny gadać z prawie obcym mi człowiekiem, że tematów nie brakowało. Pamiętam, że przyniosłam wtedy jedną ze swoich prac zaliczeniowych, pomagał mi przy wyjaśnianiu formalności, wymogach, jak pisać i cytować (w Niemczech wymogi te są trochę wyższe niż w Polsce, np. do każdej pracy zaliczeniowej jest spis treści). Urzekł mnie. Jego dziewczyna mieszka w Belgii, poznał ją na Erasmusie w Lionie. I tak ciągną Fernbeziehung, związek na odległość. Tłumaczył, że nie jest człowiekiem do związku, że jest trudny i pewnie dlatego taki układ się sprawdza. Był wobec mnie otwarty. Odwzajemniłam to.

Potem spotykaliśmy się w Leipzig od czasu do czasu – na kawie, w Mensie, na Uni.

- Wspaniała pogoda – rzekłam przeżuwając słodkie truskawki - I jakie to wszystko pyszne!

Delektowaliśmy się chwilą. Wymienialiśmy się poglądami, on wspominał swoją francuską wymianę akademicką, opowiadaliśmy wrażenia z naszych Erasmusów. Mój trwał…

- Olga, mogę Cię o coś zapytać? Co sądzisz o tym wypadku samolotu pod Smoleńskiem? – rzucił.

Kaiowi nie bałam powiedzieć się o moim niemieckim sercu, wiedział doskonale, że kocham ten kraj. Że mam dwie ojczyzny, żem rozdarta, a często przechylona w stronę germańską.

- Mam powiedzieć to, co powinnam jako Polka czy wolisz szczerą odpowiedź? – spytałam poważnie.

- Przecież wiesz…

- Nie lubiłam Kaczyńskiego, źle też mu jednak nie życzyłam. Ale uważam, że tylko tak historia może wyczyścić polityczne kadry Polski. Temu krajowi potrzebna jest przemiana i choć zginęło wielu znamienitych ludzi, uważam, że tkwi w tym szansa dla mojego kraju. Na zmianę, na coś lepszego.

- Olga… Dzięki za tę szczerość. To niesamowite, że tak mówisz. Oglądałem wiadomości, pokazywali rozpacz Polaków, płaczących na ulicach. A Ty o tym mówisz zupełnie inaczej…

- Ostrzegałam Cię, że moja opinia nie jest popularna… Wręcz… Ach, cicho. Zmieńmy temat!

Za to uwielbiam Kaia. Można pogadać z nim na każdy temat. Ponieważ zna ten mój sentyment do Niemiec, nigdy nie chciał bym je idealizowała, często przynosił mi artykuły w różny sposób przedstawiające negatywne aspekty życia w Niemczech. Raz wyrwał z Leipziger Volkszeitung artykuł o saksońskich nazistach i ich okrutnych czynach. Innym razem opowiadał mi o jakimś morderstwie. Albo nakreślał zaściankowe, pełne uprzedzeń życie w mieście, z którego pochodził.

- Zagramy? – przyniósł Rummy z pokoju i rozstawiliśmy się na balkonie.

- Pewnie!

Szczęście początkującego przyniosło mi wygraną. Zbliżało się późne popołudnie.

- Kai, będę lecieć, mówiłeś, że masz referat na jutro i jeszcze chcesz napisać parę stron magisterki. To co, zobaczymy się jeszcze, tak na krótko, zanim wyjadę?

- Pewnie! Tylko tak już pod koniec lipca, jak się obronię.

- Trzymaj się, dzięki za wspaniały dzień! – uściskałam kumpla i zeszłam na dół klatką schodową z maleńkimi witrażami w okienkach.

Jak spotykaliśmy się po raz ostatni w Leipzig, umówiliśmy się na obiad, do Mensy. Kai miał niedawno urodziny, przyniosłam mu prezent. Urodzinowo-pożegnalny. Moją ukochaną książkę "Dziewczynka w czerwonym płaszczyku". Wzruszył się. A teraz... czekam na recenzję.

Czeeekoladowe Halle !

2010-08-17T23:06:00.010+02:00

Ok, przygoda życia za mną, ale czas dokończyć opowieść. Nie przerywać jej w połowie, ubolewać, że się skończyła, ale opisać do końca. Ta historia się przecież nie urwała!

Jeszcze w czerwcowy, słoneczny dzień z Robbi i Anną z Włoch zrobiłyśmy sobie wycieczkę do pobliskiego Halle. Mała miejscowość, do której dojechałyśmy szybką koleją okazała się przyjemnym czekoladowym miasteczkiem!

Petr odradzał mi zwiedzenie tego miasta, a że z nim świetnie się rozumiem, początkowo uległam jego zdaniu. Jednak on zwiedzał to miejsce na początku zimy, kiedy to ponure chmury chyba przesłoniły mu całe piękno!

Po pierwsze Halle to miejsce produkcji czekolady. Tu powstają znane w całej Saksonii Halloren – czekoladki-praliny o niezliczonych smakach. To też najstarsza fabryka czekolady w Niemczech, założona w 1804 roku. I ona była naszym pierwszym celem.

Dla ciekawskich więcej tu:

http://www.halloren.de

Wchodząc do budynku z charakterystycznym czerwonym logo z granatowymi napisami, poczułyśmy od razu czekoladowy aromat… Ach, odurzający fetysz! Kupiłyśmy bilet i zaraz znalazłyśmy się w czekoladowym muzeum… Raj! Już przy wejściu odbyłyśmy pierwszą degustację. Pokoje z historią powstania „cennego surowca”, potem worek z ziarnami kakaowca do podnoszenia, czekoladowa fontanna – to tylko część ekspozycji. Wszystkie trzy stanęłyśmy jak wryte przed tzw. „czekoladowym pokojem”. Meble, książka na stole, ściana – wszystko to było wykonane z najprawdziwszej czekolady… Ciekawym punktem zwiedzania była obserwacja produkcji. Znudzeni słodką pracą cukiernicy, patrzyli na nas krzywym okiem…

- Czemu oni tak na nas patrzą? – zapytała Anna.

- Nie wiem… Przecież powinni być przyzwyczajeni, że przychodzi tu wielu odwiedzających i jest to ogromna atrakcja… He, pomacham im! – krzyknęłam i odchodząc poruszałam ręką w kierunku najbardziej koślawej miny. Nic…

Po wyjściu z fabryki, w której jeszcze pod koniec odbyłyśmy degustację czekolady numer 2, skierowałyśmy się na rynek.

- Patrzcie, plac zabaw! – krzyknęła zawsze beztroska Anna.

Tak, Anna ma coś w sobie z dużego dziecka. To bardzo pociągające. Na przykład

często zdejmuje buty chodząc po mieście i niesie je w ręce. Malowniczy widok… Lubi się czuć swobodnie w życiu :)

- Idziemy?! – krzyknęła pełna zapału Robbi i znalazłyśmy się na wielkiej zjeżdżalni.

Mały chłopiec, który przybył tu z mamą, próbował nam wytłumaczyć, że to nie dla takich dużych, że nie damy rady… Ale my dałyśmy !

W Halle, na rynku głównym, góruje Marktkirche. Ledwo do niego wkroczyłyśmy… lunęło. Błysk, trzask, burza. 15 minut starczyło na dokładne zwiedzenie naw kościelnych. Zaburczało nam w brzuchach…

- Tu jest jakaś włoska restauracja, idziemy?

- Chodźmy!

W lokalu obsługiwał nas… Włoch. Wyłączona z konwersacji czułam się trochę nieswojo, ale przepyszna sałatka zrekompensowała mi to. Dziewczyny za to były w siódmym niebie, móc posługiwać się swobodnie swoim ojczystym językiem :)

Poobiedni spacer przez miasto zabrał nas do pięknego Moritzkirche, dawnym terenów wydobywania soli, a na końcu do Marktkirche od drugiej strony, gdzie znalazłyśmy piękną fontannę. Dopiero po dłuższych poszukiwaniach znalazłyśmy hallską katedrę. Piękna ! A potem Moritzburg – zamek. Jak przyjemnie było nam, gawędząc o życiu, iść

uliczkami miasta… Zrobiło mi się sentymentalnie i szczęśliwie na sercu.

Zrozumiałam słowa P. Coelho: „To właśnie w teraźniejszości kryje się sekret”.

Pomyślałam o Asi – z nią zawsze przypominamy sobie zwykłe prawdy, które niby każdy z nas zna, ale często zapomina. Banały. Ale nagle, w ustach drugiego człowieka, w odpowiedniej chwili, brzmią one inaczej. Na nowo. Tak było z tym „carpe diem”.

- Kto ma ochotę na sok bananowy? – krzyknęłam wesoło.

- Ja!

- I ja!

Usiadłyśmy na rynku, w rozległej knajpce z widokiem na pomnik Händla.

Gadałyśmy, już trochę zmęczone, ale zadowolone. Tramwaj do dworca, pociąg do Leipzig.

Ach, dziewczyny,

musimy to jeszcze powtórzyć! Biedny Petr, chyba nie zobaczył Halle takim, jakie naprawdę jest…

Marysie i inne misie na koncercie Jareda!

2010-07-02T07:49:00.006+02:00

15 czerwca. Pociąg relacji Berlin – Leipzig wjeżdża na dworzec główny Lipska. Piękne InterCity. Za chwilę wysiada z niego tłum podróżujących. Ze środkowych wagonów wychodzą dwie dziewczyny. Jedna z kolorową walizką w kwaitki, z długim warkoczem, w kapelutku. Druga ciemna blondynka, w szarej bluzce z kolorowymi napisami, pewnym krokiem.

- Cześć! – Olga kieruje się w ich kierunku i przytula tę pierwszą. – Fajnie, że jesteście! Jak podróż ?

To Marysia – dobra przyjaciółka Olgi z Białegostoku – i Kamila – kumpela Marii. Obie zwariowane, beztroskie, kochające 30 Seconds To Mars. I to właśnie na tym koncercie mają 16.06 pojawić się… wszystkie trzy.

- Jedziemy do hostelu – Olga pakuje dziewczyny do tramwaju, a sama bierze rower. – Widzimy się na przystanku Bayerischer Platz!

Dziewczyny wysiadają prawidłowo, Olga spotyka je pod Lukasem – lokalną lipską piekarnią.

- To już tu, chodźmy – wchodzą w drzwi Hostel Bar.

Meldunek, dowody osobiste, zapłata, klucz i parę wskazówek. Pokój przestronny, duży, z czterema łóżkami, ale dziewczyny będą spać tu we dwie.

- Super!

Po krótkim ogarnięciu, przepakowaniu się do miejskich torebek, wyruszają w miasto.

- Zabiorę was na tę wieżę – Olga wskazuje palcem budynek MDR. – Ten drapacz należał pocz

ątkowo do Uniwersytetu, ale potem sprzedano go lokalnemu nadawcy MDR. O, a to Universität Leipzig, tu studiuję. Chodźcie, wejdziemy!

- O, wow. Ale tu ładnie… - mówi Maria.

Idą wzdłuż Mensy, oglądają piętro, ślicznie pobudowane wnętrza Campusu. Wychodzą z budynku, kierują się do wieżowca. Wina zabiera je na samą górę.

- Ale widok! – szepcze Kamila.

Piękne słońce dodaje miastu uroku. Olga opowiada, co gdzie się mieści. Tu ratusz, tam sąd, a tam dworzec główny…

Potem spacer od Augustusplatz obok Opery, ulicą Grimmaische Str. do samego rynku. Przystanek w Johanna Park i grzanie twarzyczek w słońcu! Ach, łapią lato!

Fascynację u podróżniczek wywołują różowe słuchawki publicznych telefonów.

- Robimy zdjęcie! – krzyczy Kamila.

Szukają opdowedniego miejsca, w końcu znajdują przy Thomaskirche. Pstryk! Pstryk!

- A teraz udawaj, że mnie nie kochasz – prosi Olga Marysię i wystawia się, by rzekomo ją pocałować, a ta odsuwa się w inną stronę. – Dokładnie tak!

Kamila strzela zdjęcia, po czym… podchodzi do dziewczyn jakiś starszy, roześmiany pan. Obejmuje je dwie do zdjęcia, nic nie mówiąc, tylko się szczerząc i czeka, aż Kamila „zdejmie” całą trójkę. Olga ledwo wytrzymuje, mina do zdjęcia jest nieziemska!

- Danke schön! – śmieje się do nich mężczyzna i odchodzi…

- Buhhaahaa – wybuchają potem wszystkie śmiechem.

Nadchodzi dzień Wyprawy na Marsa. 16 czerwca.

Olga do 17.00 na zajęciach, dziewczyny od południa pod Haus Auensee, by dostać miejsca pod sceną. Opaski fana na rękach, zapas żywności i wody na posiedzenie na miejscu koncertu, aparaty fotograficzne, tłumek fanek. Kamila i Maria wkurzają się, że Niemcy pchają się i nie chcą rozmawiać po niemiecku. Z innej strony wejścia słychać głosy polskiej grupy fanów.

Olga dojeżdża po kursach, na zadupie Leipzig trochę trudno trafić. W torbie ma kanapkę i po dwa cheeseburgery dla dziewczyn, zimną wodę – bo słońce niemiłosiernie przygrzewa. Znajduje swoje Polki, dopycha się w środek gromady.

- Cześć… W końcu. Nie byłam tu nigdy, nie mogłam znaleźć – mówi. – Mam dla was żarcie – podaje im torebkę McDonalda. – Jak wam się się czeka?

- Gorąco – mówi Kamila, wgryzając się w kanapkę.

- Spotkaliśmy grupę fanek z Warszawy, taka jedna jest tam przewodnikiem tej watahy, krzyczą, ekscytują się – tłumaczy Maryś.

Koncert od 20.00, ale wpuszczają do sali wcześniej. Gdy otwierają się bramki, opór z tyłu nasila się.

- Daj mi rękę – Kamila bierze Olgę za dłoń, wchodzą we trzy razem.

Biegną…! Są nawet Bilsko pod sceną.

Podekscytowanie rośnie…

Na scenę wychodzi zespół supportujący. Dobrze dają, publiczność się rozkręca, mocne rytmy szumią w głowie. Po supporcie – oczekiwania. Napięcie. Maryś zostaje zagadana przez dziewczynę z „obozu polskiego” – jest szczęśliwa, w końcu ktoś rozumie jej szaleństwo na punkcie Frontera 30 Seconds To Mars – Jareda. Kamila dołącza do rozmowy. Wymieniają poglądy, snują plany wciśnięcia się już w pierwszych minutach koncertu na scenę.

Opóźnienie jest ogromne, dopiero o 21.30 Marsi zjawiają się na scenie. Duszno, ciasno, Olga już wycofuje się pod bar, gdzie wypija pół litra soku jabłkowego. Och… Żyje!

Uderzają mocne rytmy. Tłum zaczyna szaleć…

Na scenę wychodzi facet w skórzanej kurtce z różowym irokezem na głowie…

- Hello Leipzig! – krzyczy.

Dają czadu. Ludzie tańczą, unoszą ręce do góry skaczą. Kamila też wycofuje się potem do dalszych rzędów, bo na przodzie panują ekstremalne warunki. Maria jest w siódmym niebie, skacze, krzyczy, śpiewa, tańczy. Pod koniec Jared chce brać parę osób na scenę, Maryś posuwa się z tłumem do przodu, by spełnić marzenie. Niestety, nie udaje się… Ale to nic! Jared bierze od niej na chwilę z głowy kapelusz i wkłada na swoją. Śpiewa na scenie w ciemnym, marysiowym kapelutku! O, rany! Maria jest przeszczęśliwa.

Dziewczyny po skończonym koncercie wychodzą mokre od potu, ale zadowolone. Biegną do pierwszego otwartego baru, kupić coś do picia… Gorąco! Łapią nadjeżdżający w kierunku centrum tramwaj. Olga żegna je na Hauptbahnhof, bierze rower i jedzie na Moritzhof.

- Do jutra!

Ostatni dzień.

- O rany, ale wczoraj było fajnie… A Jared miał mój kapelutek na głowie! – cieszy się Maria. – Jadę na Coke Festival w sierpniu, tam też śpiewają – dodaje.

- Super, nacieszysz się Jaredem!

Dziewczyny zwiedzają miasto same, robią zakupy, a po zajęciach Olga do nich dołącza. Spacerują razem do wieczora, po czym Maryś z Kamilą zostają „wpakowane” do autobusu do Warszawy.

- Wspaniale, że byłyście! Krótko, ale intensywnie! – cieszy się Olga. – Udanej podróży, dajcie znać, jak dojedziecie! – żegna dziewczyny.

Ha, to były dni!

Weekend nad Bałtykiem !

2010-06-27T08:40:00.011+02:00

Zamiast kursu języka niemieckiego, wyruszyłyśmy z Shoko w gorący piątek, 11.06, z Wilmą nad Ostsee, niemiecką część Bałtyku. Autokarem, do Ribnitz-Damgarten, przytulnej nadmorskiej miejscowości.

Wilma załatwiła nocleg w schronisku młodzieżowym, gdzie znów jak beztroskie dziecko spałam na piętrowym łóżku… :) Od razu po wyjściu z autokaru, udaliśmy się do rowerowego garażu.

- Niech każdy wybierze sobie rower, dopasujemy siodełka i wielkość – powiedział miły pan, kierownik hostelu.

Najpierw znalazłyśmy mały, różowy rower – w sam raz dla niskiej Shoko. Potem ja znalazłam fajny, miejski pojazd. Dobrane!

Już w piątek zrobiliśmy spacer po mieście o odwiedziliśmy tutejszy porcik. Zbierały się nad nami ciemne chmury.

- Będzie padać! – rzekła Jenni, jedna z organizatorek Wilmy.

Rozpadało siętak, że musieliśmy biec.

- Tu, schowamy się pod mostkiem!

I przeczekaliśmy najgorsze chwile z suchą głową.

Sobota była dniem pełnym wrażeń. Jechaliśmy bowiem… 20 km nad samo Ostsee. Na plażę. Nogi trochę bolały, szczególnie tych nieprzyzwyczajonych do codziennego rowerowania.

- Na szczęście w Leipzig też jeżdżę rowerem – rzekłam do Shoko. – Nie mam problemu. A jak ty się masz? – spytałam.

- Trochę jestem zmęczona – odrzekła, gdy byłyśmy na miejscu.

Tutaj posililiśmy się i poszliśmy na plażę. Wiał jednak zimny wiatr, a zaraz… zaczęło pokapywać. Katja z Jenni, dwie niezłomne dziewczyny poszły się kąpać!

- Odważnie! – krzyknęłam.

Woda lodowata…

Z Shoko „zaprzyjaźniłyśmy się” z małą, 3 – letnią dziewczynką, która przyjechała z mamą i bratem razem z Wilmą. Trochę niezwykła sytuacja, bo przeważnie jeździ taka młodzieżowa kadra, ale mama też jest studentką, w dodatku pochodzenia arabskiego, w Leipzig pracuje jako tłumacz. Córeczkę ma niesamowitą – ciągle uśmiechająca się, nie płacząca, radosna i otwarta Ala. Latałyśmy z nią po plaży, zbierałyśmy kamyczki… :D Jej starszy brat zachęcał Shoko, by weszła z nim po pępek do wody!

Powrót rowerem był dla Shoko trochę męczący, ale zrobiliśmy w międzyczasie małą przerwę, ponieważ wracaliśmy do schroniska raczej małymi grupami. Z Katją, Nicole i Mahą zatrzymaliśmy się na półgodzinną pauzę. Oddałam Shoko moją kanapkę, Katja zamówiła Rostockie piwo. Pod hotelem rzuciłyśmy rowery… Niesamowite – 40 km!

- Idę pod prysznic! – rzekła Nicole.

- Ok, my po Tobie!

Okazało się, że kolejka pod prysznic jest spora, ale część osób ogarnęło się już wcześniej, więc nie trzeba długo czekać. Jednak… okazało się, że skończyła się ciepła woda w termie.

- Lodowata! – krzyknął ktoś z łazienki.

Tym sposobem gorący prysznic musiał poczekać…

Wilmowe dziewczyny zrobiły nam na wieczór grilla. Powiewało, stałyśmy w kurtach w popołudniowych promieniach słońca, czekając na dochodzącą karkówkę i kiełbaski. Jakże nam smakowało po tak wyczerpującym dniu!

Niedziela jak z marzeń. Nadmorskie Rostock. Hansestadt Rostock.

Wilma spisała się na medal, Jenni z mapą i przewodnikiem zrobiła nam półtoragodzinne oprowadzenie po mieście. Kościół St. Petri, na którego wieżę wjechaliśmy, Rathaus, nowy rynek, rostocki uniwersytet, stare zabudowania i budowane z czerwonej cegły domy, tzw. Backstein, zachwyciły mnie do głębi.

Po spacerze mieliśmy czas dla siebie.

- Shoko, masz ochotę iść do muzeum statków? To takie typowe nad morzem!

Moja Japonka wahała się trochę, ale dała się przekonać. Inni poszli posiedzieć w knajpach. No cóż, ja lubię coś zobaczyć w mieście, w którym jestem pierwszy raz…

Wyszło słońce, zrobiło się cieplej. Po drodze obejrzałyśmy jeszcze część miasta, park i weszłyśmy do muzeum. Tam… historia żeglugi, hanzeatyckie szlaki handlowe, modele statków – nawet był japoński! Tam zrobiłyśmy zdjęcie :)

Po edukacji morskiej poszłyśmy do restauracji, coś zjeść. Jak to co?! Oczywiście, że rybę! W końcu w nadmorskim mieście są one najlepsze! Rozpływały się w ustach… Z pełnymi żołądkami, zadowolone, ruszyłyśmy jeszcze do strzelistej, gotyckiej Marienkirche, przepięknej rostockiej katedry. To tam znajduje się starodawny astronomiczny zegar z kalendarzem z 1472 roku. Hans Düringer z Norymbergii wbudował go w nawę kościoła, a mechanizm pokazuje datę aż do 2017 roku! Ależ sztuka! Podziwiałyśmy przepiękne organy i bogato zdobioną ambonę.

Po wyjściu z katedry skierowałyśmy się już do autokaru.

Jedziemy do Leipzig! Po intensywnym dniu oczy nam się kleiły, ale przyszła do nas mała Ala i miałyśmy sporo zabawy. Pokazywanie języka, wiązanie sznureczków na ręce, podziwianie widoków przez okno. A gdy poszła z powrotem do mamy… i my zasnęłyśmy jak dzieci.

Wolny wtorek - tylko we Freibergu !

2010-06-22T07:39:00.008+02:00

Robert, Najlepszy Serwisant Rowerowy w Leipzig, miał wolny piątek.

- Dobra, stary – zadzwoniłam do niego. – Też mogę mieć wolne. Co powiesz na jednodniową wycieczkę do Freiberga?

- Dobra!

Freiberg to niewielkie miasto pod Dreznem, miejsce złóż i kopalni srebra i… rodzinne miasto znanego DJ-a i producenta muzycznego ATB. W nim to zjawiliśmy się czerwcowym przedpołudniem. Słońce przygrzewało.

Spacer jedną z malowniczych ulic, obok oryginalnej fontanny był dla nas samą przyjemnością.

- Oj, już mi się tu podoba! – rzekłam w drodze do St. Petri Kirche. Tu okazało się, że można zwiedzić wieżę widokową.

- Idziemy! – rzucił Robi.

Najpierw pan opiekujący się kościołem zagadał Roberta i wywiązała się rozmowa o Opolu. Skąd jesteśmy? Gdzie mieszkamy? W Niemczech? Czemu? Mężczyzna podziwiał język niemiecki Roberta, wspominał polskie epizody. Zaraz też zjawił się krępawy, z typowo niemieckim piwnym brzuszkiem „pan wieżowy”. Socjalistyczne okulary, adidasy do koszuli i idziemy na wieżę.

Wczuł się w rolę i opowiadał nam o wszystkim ze szczegółami. Pokazywał makiety kościoła, streścił pożar miasta, pokazał mały tarasik widokowy. Miałam mojra, że… spadnę. Takie to wąskie!

Na pobliskim ryneczki podziwialiśmy renesansowo-barkowy ratusz. Złotawe wykończenia budynku i fontanna – hmm… Potem spacer pod Jakobikirche, wieżę Donatsturm i… chyba czas na przerwę!

- Stawiam obiad! – rzuciłam.

- Dobra, ty stawiasz jedzenie, to ja płacę za benzynę. I jesteśmy kwita! – rzekł mój kolega.

- Umowa stoi.

Na rynku, przy samej freiburskiej katedrze znaleźliśmy knajpkę, wybraliśmy stolik.

- Malowniczo.

Zaczęliśmy buszować w karcie. Wzięłam sałatkę z mozarellą, która za mną od dłuższego czasu chodziła, a Robertowi poleciłam Flammkuchen, coś podobnego do pizzy, ale na cieniutkim cieście prosto z pieca. Sama kosztowałam już tego w Ried, podczas snowboardowych szaleństw.

- Mniam! – jedliśmy.

- Wziąłem z mięsem… To smakuje jak coś, co robi mama – powiedział Robi.

- Ale jak co?

- Nie wiem. Masz, spróbuj – podsunął mi talerz, żebym sobie ukroiła. – Co ci to przypomina?

- Nie wiem… Trochę jak pierogi.

- Nie…

Zastanawialiśmy się dłuższą chwilę, ale nie doszliśmy do konsensusu. Mięso w owym Flammkuchen było naprawdę wyśmienite, domowe. Jak nie niemieckie.

- Olga, patrz! Ten dom się na nas gapi! – Robert pokazał mi pobliski budynek.

- Ty faktycznie!

Okna w górnej części domu były zaopatrzone w daszki, wyglądały jak oczy. Dobrze, że nie miał ust, może by nam jeszcze podjadł obiad? Może tak patrzył, bo był głodny?

Po sytym obiedzie zaciągnęłam kumpla do katedry. Tak, na to czekałam - Dom St. Marien.

Weszliśmy do środka i naprawdę wnętrze mnie zadziwiło…

Sklepienie wysokie, gotycka strzelistość. Na sklepieniu przepięknie malowane motywy kwiatowe. Kolorowe, żywe, jakby naiwne.

Do najbardziej znanych zabytków w kościele należą renesansowa ambona piaskowcowa o kształcie kwiatu tulipana wykonana przez Wittego w 1510 oraz barokowa drewniana ambona z 1638 o bogatych zdobieniach. Kościelna „pani przewodnik” zaczynała właśnie wykład z historii katedry dla turystów, więc dołączyliśmy. Trochę nieswojo czułam się w grupie kilkudziesięciu emerytów, którzy przyjechali zwiedzić miasto. Dopytywali ciągle o coś, męcząc panią oprowadzającą.

Z pierwotnej świątyni powstałej w 1185 zachował się monumentalny romański portal z piaskowca z 1230 o wyjątkowo bogatej rzeźbie (tzw. Złota Brama).

W XVIII wieku oprócz ambony, w stylu barokowym zbudowano wielkie organy. Owo dzieło Gottfrieda Silbermanna z 1711 uważane za jeden z najlepszych instrumentów tego typu na świecie. Organy posiadają 3 manuały, 44 rejestry i 2674 piszczałki… Złoto mieszane z metalem organów urzekło mnie.

Po katedrze jeszcze muzeum historii Freiberga. Miasto znane jest z wydobywania srebra, więc wszędzie można spotkać figurki, rzeźby, obrazy i inne akcenty związane z górnikami.

- Robert, parz…

W muzeum, na ostatnim piętrze, wśród eksponatów znalazłam pluszowego misia. Ciemnozielony, w niebieskim kubraczku. Cały uszyty był z munduru żołnierza Wehrmachtu…

- Możesz zrobić mu zdjęcie? – poprosiłam. – Niesamowite, co?

Wyszliśmy z muzeum ok. 17.00.

- Ale chmura… - pokazałam kumplowi. – Zaraz będzie padać.

- E tam, idziemy! – Robert ruszył do przodu.

Usłyszałam dźwięk pioruna…

- Robert…

Lunęło. Zaczęłam biec do pobliskiej bramy, gdzie znajdowała się apteka.

- No, to poczekamy trochę.

Robi zaczął robić deszczowe zdjęcia. Potem sam wybiegł na deszcz, przed opleciony winoroślą domek.

- Pstryk! – cyknęłam mu fotkę.

- Patrz, świeci słońce i pada deszcz! Zaraz gdzieś będzie tęcza!

Gdy przestało mocno padać, w drobnej mżawce ruszyliśmy do pałacyku – naszego ostatniego celu. Schloss Freudenstein. Mały, jasny, pogodny, renesansowy pałacyk, w dużym stopniu odbudowany. Założony w XII w., przebudowany w 1577 na rezydencję arystokratyczną. W czasach NRD pełnił funkcję spichlerza. Otwarty po generalnym remoncie w 2008, więc naprawdę urokliwy.

Na dziedzińcu zobaczyliśmy przyczepę transportową niemieckiego piwa. Freiberger!

- Robert, nie wypiliśmy piwa, przecież to jedno z najbardziej znanych w Saksonii! Freiberger!

- Faktycznie! Ale na tę przyczepę czekałem cały dzień, robię zdjęcie! – krzyknął i „zdjął” piwny wehikuł.

Gdy dotarliśmy do auta, rozpadało się.

- No tak, przecież zawsze jak masz wolne, to musi padać… - szepnęłam.

- Przecież to jasne! – odparł.

Robi zawsze śmieje się, że jak ma dzień wolny, to pogoda jest do niczego.

- Ale wiesz co? Było fantastycznie! Takie jednodniowe wycieczki to jest to! – krzyknęłam i ruszliśmy w kierunku Leipzig.

Czerwcowe słońce mieszka w Poczdamie... :))

2010-06-19T20:50:00.007+02:00

6 czerwca, imieniny miesiąca. Petr, nasz eramsmusowy wszechwiedzący przewodnik, wybiera tym razem Poczdam jako cel naszej. Talarska już tam była – dawno, z Rodzicami. Historia lubi się powtarzać.

Rankiem, przed 9.00, zbieramy się pod schodami na Dworcu Głównym. Ale ludzi! Jesteśmy w siódemkę. Petr, Ania, Asia z Siostrą Mileną, która przyjechała do niej po maturze w odwiedziny, Zuzka – czeska koleżanka Petra, moja Marleen i ja. Kupujemy Wochenendeticket i… wsiadamy w RegioBahn!

Podróż z dwiema przesiadkami trochę trwa, docieramy do Poczdamu. Słońce pali.

- Idziemy do Parku Sanssouci – krzyczymy jeden przez drugiego.

Mijamy kościół św. Mikołaja i zaczyna się… czuję, jak obcierają mnie buty. Tak, Intuicjo, mówiłaś mi dziś rano – „Olga, nie zakładaj baletek, niedawno obtarłaś pięty, jeszcze ich nie wyleczyłaś…”. Wyciszyłam Cię wtedy, teraz wychodzi na Twoje. Zawsze jest gdy tak robię!

Wygrzebuję z kieszeni plaster, dziewczyny patrzą z litością na mnie. Idziemy dalej.

Jedna z poczdamskich uliczek prowadzi do Dzielnicy Holenderskiej. Tu cieszy się Marleen:

- O patrzcie, budynek o nazwie „Latający Holender”!

Faktycznie, piękny.

Dzielnica ta zbudowana jakby z przydymionej, czerwonej cegły, kusi przytulnością. Tu wchodzę do kiosku (prawie wszystko zamknięte – niedziela!), chcąc kupić plaster. Pani wyjmuje spod lady pudełko i tnie mi dwa kawałki.

- Ile się należy?

Ekspedientka uśmiecha się i obsługuje następnego klienta…

Czy widomo już, dlaczego kocham Niemców?

Plastry nic nie pomagają, obciera. Ale idziemy za drogowskazem na kompleks pałacowy. Pora obiadowa, robimy się trochę głodni. Na knajpowej ulicy rozdzielamy się, umawiamy się za 15 minut – każdy kupi coś do jedzenia i pójdziemy dalej.

- Marleen, idziesz ze mną? – pytam. – Poszukam jakiś klapek, nie mogę tak iść.

Och, moja kochana Marleen zachodzi ze mną do wszystkich sklepów z tekstyliami po drodze. W Nanu-Nanie dostaję piankowe, czarne japonki za 2 Euro.

- Ha, teraz mogę iść! – czuję miękkość pod stopami.

Zachodzimy z Marleen do pięknie pachnącej piekarni. Kupujemy coś do jedzenia i siadamy pod Bramą Brandenburską, ale ową poczdamską J Wyśmienite pieczywo rozpływa mi się w ustach – magia ziaren. Nie ma nic lepszego niż niemiecki chleb, mówcie co chcecie!

Reszta grupy zjawia się chwilę później, śmieją się z moich nóg. Pod drodze mijamy fontannę.

- Idę pomoczyć nogi! – krzyczę, a Petr robi mi zdjęcie.

Docieramy do Sanssouci. Ten rokokowy pałac Hohenzollernów, w pełnym słońcu, w całej okazałości robi na nas ogromne wrażenie. Wszyscy robimy zdjęcia. Nawet Andy – pluszowa kaczka Marleen z Norwegii, daje się „zdjąć”. Podziwiamy nagrobek Fryderyka Wielkiego i Pawilon Kratowy ze złotymi wykończeniami obok pałacu.

Kolejka do wejścia ma 1,5 godziny czekania długości. Cóż, bierzemy pupy, idziemy dalej.

- W drogę do Oranżerii! – krzyczę i kierujemy się po drogowskazie.

Nowa Oranżeria jest szalenie malownicza. Pięknie utrzymany ogród, palmy, fontanna, kwiaty, magia skąpanej w słońcu zieleni. Andy siada na ramieniu Marleen, podziwia to wszystko dookoła.

- Skoczę zobaczyć, czy można wejść do pałacyku – mówię.

Okazuje się, że to tylko 3 €, więc wszyscy wchodzimy. Pani przy wejściu daje nam śmieszne, ogromniaste kapcie, które zakładamy na buty… Ślizgamy się po wypolerowanej podłodze jak na łyżwach – ale zabawa ! Bogate, pełne malowideł sale królewskie są podobne do naszych wnętrz Pałacu w Wilanowie. Reprodukcje znanych malarzy. Potem wdrapujemy się na wieżę widokową. Och! Stąd Oranżeria wygląda jeszcze piękniej !

Dalej ruszamy parkiem do barokowego Nowego Pałacu. Słońce dogrzewa, dziewczyny zmęczone chodzeniem przycupują na schodach, a w oddali pojawia się kopuła. Marleen strzela swoim nowym, profesjonalnym aparatem całą masę fantastycznych zdjęć. Przytula się obiektywem do roślinek, próbuje wszystkie możliwe ustawienia, doświetlenie, ostrość, pif paf, złapane. Za Nowym Pałacem znajdujemy toaletę, ja myję moje biedne nogi, kupuję coś do picia – trochę usychamy. Petr nie daje za wygraną – idziemy dalej!

O, trafiamy do Chińskiego Herbacianego Domku. Kicz aż piszczy, bo połowa fasady jest ze złota, ale cóż – z zabytkami się nie dyskutuje. Pstryk! Teraz czas kierować się do dworca.

Trochę zmęczeni, docieramy na perony. Robimy sobie małe zakupy, zbliża się pora pociągowej kolacji. Lody, kebab, bułki, sałatki – ach, dobrze coś zjeść po takiej wędrówce! Zuzka z Marleen wcinają coś, siedząc na peronie, Asia z Siostrą okupują dworcowe schody.

W pociągu wszyscy przymykamy oko… O, już Leipzig!

Jak dobrze być w domu J To była wspaniałą wycieczka :D

Stadtfest – Święto Miasta!

2010-06-11T08:37:00.005+02:00

W pierwszy weekend czerwca tradycyjnie w Leipzig odbywa się tzw. Stadfest, czyli Święto Miasta. Całe Śródmieście zastawione jest małymi kramikami, stoiskami z pamiątkami, budkami z niemieckimi specjałami, lodami oraz standami miejskich przedsiębiorstw, np. Leipziger Volkszeitung. Przy starym ratuszu, na placu, odbywają się koncerty. Wszystkie knajpy wystawiają już ostatecznie stoliki na zewnątrz, możesz na słońcu odprężyć się przy koktajlu.

Popołudniem, gdy słońce mocno przygrzewało, umówiliśmy się w parę osób pod fontanną na Augustusplatz. Rozłożył siętam małpi gaj dla dzieci, ale jakoś się znaleźliśmy. Przy operze stało już od jakiegoś czasu diabelskie koło, na którym chcieliśmy się przejechać. Petr praktykował już to ze mną w Hamburgu. Wtedy miał niezłego stracha (młyn był naprawdę ogromny!) i teraz zrezygnował z tej przyjemności. W czwórkę – Ania, Carla, Roberta i ja – poszłyśmy więc zabawić się w górze.

Wsiadłyśmy do kręcącego się wagonika. Ach! Jedziemy! Znalazłyśmy się na samej górze, nad dachami lipskich domów i zaczęłyśmy podziwiać miasto. Przy tej słonecznej pogodzie widok był niesamowity! Obok wieżowiec MDR, w oddali ceglane dachy domów, przytulna Grimmaische Straße. Ha !

Uradowane zeszłyśmy z koła. Petr już na nas czekał i poszliśmy razem w miasto, zobaczyć co dzieje się na placu. Dołączyła do nas Sylwia, koleżanka z Polski i razem udaliśmy się ochłodzić się lodami! Kolejka w lodziarni San Remo była szalona, ale trudno się było dziwić w taką pogodę. Lody rozpuszczały się, ciekły po rękach, ale było bosko!

- Idziemy do parku? – rzuciłam.

Udaliśmy się do parku przy Roßplatz. Zadzwonił nawet Robert, że zaraz kończy pracę i wpadnie.

Och, słońce świeciło i był to pierwszy od dawna tak ciepły dzień! Wystawiliśmy buzie do słońca i gadaliśmy o wszystkim.

- Hallo! – zobaczyliśmy Robiego, niosącego kask w ręce. – Jestem!

- Cześć! Co słychać? – odkrzyknęliśmy, a on dosiadł się do nas.

Grono się powiększyło.

Po chwili zjawiła się nad nami kupa dziewczyn. Młode, z koszykami w ręku, a koszykach polne bukiety kwiatów.

- Cześć. Mam dziś pożegnanie i sprzedaję kwiaty, by pozbierać na wieczór panieński – rzekła jedna z nich.

To niemiecki zwyczaj, zbierania kasy na ostatnie wolności. Robert opowiadał kiedyś o dziewczynach, które do niego do sklepu rowerowego przyjechały wózkiem, z którego częstowały przechodniów szapmapnem. Złapały raz gumę i pomagał im zmienić oponę J

- Ile? – spytaliśmy.

- 5 € ten bukiecik – odparła, pokazując kolorowe kwiatki.

- Robimy zrzutę? – zapytał Robert.

Fajne ma chłopak podejście, imponuje mi tym, że umie spontanicznie podjąć to, co daje mu dzień dzisiejszy. Zrzuciliśmy się po parę centów, euro i kupiliśmy jeden bukiet.

Dziewczyna odeszła zadwolona.

Po miłym dniu w parku rozeszliśmy się do domów.

- Kto bierze bukiet?

- Ja jestem rowerem.

- No, ja też.

- Sylwia, Ty jesteś tramwajem. Jest Twój !

Robert podarował koleżance kwiatki.

- Dzięki !

- To, do zobaczenia !

Na tropie Goethego ...

2010-06-08T22:44:00.009+02:00

Koniec maja, pierwszy piękny, nieskazitelny dzień – po ostatnich deszczach jak zbawienie. Wilma jedzie do Weimaru – dobra, to i ja jadę! Namówiłam kolegę Petera, rdzennego Niemca, także wybrał się z nami. Była też koleżanka z akademika Sylwia, Rafael z Meksyku robiący w Leipzig doktorat, nowa koleżanka z Francji na praktyce w Niemczech i Piotrek z SGH. Naaaalot nowych znajomości :)

Weimar - niewielkie miasto (ok. 62 tys. mieszkańców), rezydencja władców niewielkiego księstwa, zabłysnął na kulturalnej mapie Niemiec w XVIII w., stając się pod koniec stulecia stolicą niemieckiego życia literackiego.

Pierwszy oddech miastem – niesamowity. Czemu? Tak, od dawna wszystkim co niemieckie, oddycha mi się znakomicie. Ale Weimar to miasto mojego idola – Johanna Wolfganga Goethego, wyśmienitego i nadwrażliwego pisarza romantyzmu, w Niemczech czasu „Sturm und Drang”. To właśnie „Cierpienia młodego Wertera” połykałam w momencie mojej wielkiej, młodzieńczej miłości, a cierpienia bohatera były moimi troskami… Znacie to uczucie, gdy utożsamiacie się z uczuciami kogoś innego? To mentalne przeświadczenie, że ktoś rozumie Waszą tak beznadziejną dla otoczenia miłość, że ktoś płacze i przeżywa katusze, nie może spełnić uczucia, ale pomimo to chce być blisko, mieć cokolwiek, bo to lepiej niż nie mieć nic… Potem wyszukałam wiersze. M.in. ten:

Wtóry list zakochanej

I czemuż znowu list piszę w udręce?
Nie pytaj, miły, jaka w tym przyczyna,
Bo cóż ci powiem, nieszczęsna dziewczyna...
Ach, wiem, że tych kart dotkną twoje ręce.

Gdym sama, w dali - niech list przypomina,
Że w moim sercu płoną najgoręcej
Zachwyty, smutki, nadzieje dziewczęce.
To się nie kończy - ani nie zaczyna.

I cóż ci powiem? Że o twych ramionach
W snach i marzeniach, i w myśli, i w mowie
Me wierne serce roi potajemnie...

Tak kiedyś stałam w ciebie zapatrzona,

Nie rzekłszy słowa... Cóż rzecz miałam - powiedz -
Gdy cała istność spełniła się we mnie.

Ale zaraz, przecież jesteśmy w Weimarze. Miasto urzeka przytulnością. Na budynkach, to tu, to tam, znaleźć można wypisane cytaty z dzieł Goethego. Trafiliśmy pod Teatr Narodowy, na którego tle stoi pokaźny pomnik obu Panów Weimaru – Schillera i Goethego. Stoją na nim razem, pod rękę, ale wzrok mają odwrócony w przeciwne strony. To metafora – znali się, ale pomimo to byli przecież konkurentami w piórze.

Dalej przybiliśmy pod tzw. Schillerhaus, gdzie niegdyś mieszkał ten słynny poeta. Krętymi uliczkami, przy ratuszu, doszliśmy Herderkirche, gdzie znajduje się nagrobek Herdera. Pokłon i dalej!

Sylwia pod drodze, na jednym z parapetów, znalazła bukiet suszonych kwiatów. Pod kościołem więc zaczęłam się jej oświadczać… Tak, tu w Weimarze, pierwszy poważny związek ;D

Kolejny punkt programu to letnia rezydencja Goethego. Położony na uboczu, malowniczy, jasny domek wśród parku, z ogrodem… Tak, typowy Goethe. Tu powstawały idee do najwspanialszych dzieł romantycznych, tu wieszcz czerpał inspirację z otoczenia… Ach, niesamowite stać tu, gdzie i on.

Doszliśmy spacerkiem do jego głównego mieszkania. Piętrowe mieszkanko, pachnące starością meble, znów piękny ogród. Nabrałam powietrza w płuca. Złapałam Goethego za rękę… Olga, jakaś ty patetyczna.

Na placu, tam w Weimarze, pierwszy raz w życiu zjadłam kebab. Mięso w zapiekanej wielkiej bułce trochę nie pasowało do klimatu wierszy, duchowości i wzniosłości, ale szybko posililiśmy się, by coś w tym mieście zobaczyć.

Odwidzieliśmy więc Bauhaus-Museum, w którym przedstawiono eksponaty i ideę samej sztuki Bauhaus.

Bauhaus to uczelnia artystyczna powstała w Weimarze z połączenia Akademii Sztuk Pięknych i Szkoły Rzemiosł Artystycznych w 1919 r., później działająca w Dessau i Berlinie. Działała do 1934 r.

Określenie Bauhaus używane jest również potocznie jako nazwa stworzonego przez tę szkołę kierunku architektonicznego, jednego z odłamów niemieckiego modernizmu.

Bauhaus dokonał radykalnego przewartościowania poglądów na różne rodzaje sztuki. Oprócz funkcjonalizmu, który stał się trwałym wkładem w dziedzinę wszelkiego projektowania przestrzeni i przedmiotów, architekci i inni artyści Bauhausu wnieśli różne osobiste koncepcje, często odbiegające od powszechnego poziomu akceptacji. Bauhaus był miejscem dyskusji i ścierania się opinii, miejscem fermentu umysłowego, który (szczególnie po dojściu Hitlera do władzy) rozlał się na inne kraje, w tym USA.

Proste wzory, geometryczne budynki, jakie często pokazywane są dziś w polskich serialach i filmach, spodobały mi się. Niektóre faktycznie - takie puste, bezpłciowe bryły. Ale inne, w tej swojej prostocie mają coś, co je wyróżnia - odpowiednio rozplanowane okna, "architektoniczne załamki" czy wybrania w kształce prostopadłościanu. W okresie modernizmu powstała nawet cała dzielnica budowana w tym stylu, co pokazywał w muzeum ciekawy film.

Ostatnie pół godziny spędziliśmy grupą na schodach Teatru Narodowego. Żegnając się z Weimarem, szepnęłam do mego wieszcza:

- Wiesz, że moim największym marzeniem jest przeczytać „Die Leiden des jungen Werther” w oryginale… Żeby coś z tej staroniemieckiego języka pojąć, zrozumieć i spotkać się z Tobą, Mistrzu, w tym najpiękniejszym dziele Twych myśli . Bez zniekształceń tłumaczenia. Kiedyś mi się uda…